Dat ik me voor mijn doen behoorlijk goed voel.

Eigenlijk is dat al een paar dagen zo, afgezien van een paar dipjes.

Waardoor het precies komt kan ik eigenlijk niet aangeven.

En uit ervaring weet ik dat het ook zomaar ineens weer andersom kan zijn.

Maar voor dit moment geniet ik er in elk geval van.

Want dit zijn de momentjes waar ik het van moet hebben.

Ik merk het ook aan mijn huis.

De laatste tijd was het erg rommelig.

Ik kon het maar net opbrengen om de allerbelangrijkste huishoudelijke taken te doen.

Maar nu ben ik echt weer bezig met dingen te ordenen en op te ruimen.

En als het lukt neem ik natuurlijk een extra klusje mee.

En als dat dan weer lukt voel ik me weer helemaal happy.

In de ogen van een ander zijn het misschien piepkleine dingetjes, maar voor mij is het een wereld van verschil op zo'n moment.

Vorige week bijvoorbeeld kreeg ik een ander eethoekje.

Daar heb ik weer een kleedje voor gehaakt.

Mijn zoon Alex heeft de agapornissen meegenomen voor in zijn voliere.

Dus, nu heb ik weer wat meer ruimte in de woonkamer, en wat minder rommel van de vogeltjes.

En met een ander eethoekje erin ziet het er ineens weer stukken beter uit.

En daar kan ik dan weer helemaal blij van worden.

 

Ik zit zo wat te denken en bedenk me dan hoeveel ik eigenlijk al heb meegemaakt in mijn  leven.

Normaal denk je daar eigenlijk helemaal niet zo bewust over na volgens mij.

Maar als je dat wel doet ben je wel verbaasd hoeveel dat eigenlijk is.

Een vader met veel problemen vanuit zijn jeugd en door een hersenvliesontsteking, ikzelf ADHD waar ze in die tijd nog maar weinig van wisten.

En dan nog dertien jaar lang bijna constant middenoorontsteking waardoor mijn beide trommelvliezen bijna waren geknapt.

Jarenlang gepest worden.

In het begin van mijn huwelijk is ons veel geld afhandig gemaakt (ik denk wel in de 10.000 gulden toendertijd).

De zwangerschap van Angela en Alex vreselijk ziek geweest.

Alex die met 3 maanden in het ziekenhuis werd opgenomen omdat we hem niet wakker kregen.

Eelke die geboren werd met een torticollis (dwangstand van het hoofd).

Jarenlang zo'n vijf keer per jaar Franse gastkinderen in huis (wat superleuk was).

Mijn scheiding.

Mijn zusjes die amper aandacht aan mij besteden.

De problemen in ons gezin door mijn ADHD en Serotoninetekort.

Mijn lichamelijke problemen.

Eeuuhh....misschien ben ik nog wel iets vergeten.

 

Wat dat alles met mij heeft gedaan?

Tsja....heel veel natuurlijk!

Maar het belangrijkste is dat ik er megasterk door ben geworden, en dat ik kan genieten van de vele kleine mooie dingetjes die het leven zo de moeite waard maken.

 

Of ik al die ellende zinvol vind?

Jazeker!

Het zijn lessen die je hebt te leren in je leven.

En elke les die je leert maakt je sterker.

Natuurlijk zal niet iedereen het zo ervaren als ik.

Maar ik zie het als het glas dat halfvol of half leeg is.

Als je glas halfvol is, heb je toch een veel leuker leven dan als het half leeg is denk ik.

En je kunt toch beter tevreden zijn van een halfvol glas dan van een vol glas dat vol zit met ellende? (snappen jullie het nog?)

In elk geval vind ik ondanks mijn gebrul en geklaag het leven zeer de moeite waard!

 

 

Zijn die tv programma's waarin mensen die problemen hebben geholpen worden.

En dat wil niet zeggen dat ik dat ook zou willen, want ik wil echt niet met m'n kop op tv (nou ja, alleen een keer bij Man bijt hond dan  ).

Maar ik vind het gewoon zo mooi om te zien dat er toch nog een hele hoop mensen zijn in deze maatschappij die wél een ander willen helpen.

Want tegenwoordig is iedereen  gewoon zo ontzettend op zichzelf.

Ikzelf heb ook amper een netwerk om me heen om op terug te vallen.

En dat is erg lastig als je lichamelijk problemen hebt en ergens hulp bij nodig hebt als je het zelf niet kunt.

Gelukkig ben ik erg vindingrijk, en kan een hoop dingen zelf oplossen.

Tis nog altijd zo dat de aanhouder wint denk ik dan maar.

Wat dan weer zo bijzonder is, is dat er soms uit onverwachte hoek terwijl je dat helemaal niet verwacht ineens zomaar hulp word aangeboden.

En dat zijn de dingen die ervoor zorgen dat je er weer even tegenaan kunt.

Het komt ook vaak op precies het juiste moment, bv als je het allemaal helemaal even niet meer ziet zitten ofzo.

Doordat ik dat soort dingen heel bewust ervaar denk ik dat dat mij ook zo sterk maakt.

Mijn moeder heeft ooit wel eens gevraagd waarom ik nog nooit ben ingestort door alle ellende.

Nou, dat komt dus door dit soort dingen, en in hoofdzaak doordat ik het talent (of de gave hoe zeg je zoiets?) heb om me vast te houden aan de dingen die wél goed gaan.

En het feit dat ik toch een open boek ben en de dingen van me afschrijf en praat.

Mensen zeggen wel eens dat ik té open ben, maar daar trek ik me niets van aan.

De dingen die ik vertel zijn zoals ze zijn, en ik schaam me er niet voor.

Ieder mens heeft z'n prettige en minder prettige kanten, en ik heb dan ook niets te verbergen.

En als je dingen van je afpraat kun je ook beter aangeven wanneer en of je hulp nodig hebt denk ik.

Dussssss, ik blijf het lekker van me afkleppen.

 

Gisteren was ik vreselijk boos zoals jullie konden lezen.

Maar inmiddels is die boosheid alweer gezakt (dat is het voordeel van wisselende stemmingen, hihi).

Het water is imniddels ook gezakt, volgens mij is Eelke vannacht toch nog aan het dweilen geslagen.

Vanmorgen lekker uitgeslapen, en nu nog in pyama.

Dat doe ik meestal op zondag, dat is mijn relaxmomentje van de week.

Straks even lekker douchen, en dan ben ik weer fris en fruitig.

Het zonnetje doet natuurlijk ook een hoop voor je humeur.

Voor de rest van de dag heb ik geen plannen.

Beetje bankhangen, beetje achter de pc, beetje hobbyen, dus lekker rustig aan.

Op dit moment heb ik dan ook nog niet veel te melden.

Dus, jullie horen me wel weer in een volgend bericht.

 

M'n hele keuken staat onder water ik barst van de rugpijn, en wat doet Eelke?

Juist ja! Die blijft onverstoorbaar door gamen!

Ik ben er zo verschrikkelijk klaar mee.

Ik weet het allemaal niet meer.

Elke keer is er wel weer wat.

Ik begin er steeds meer aan te twijfelen of Eelke wel echt depressief is.

En het kan me niets meer schelen wat een ander daarvan vind.

Ik kan gewoon niet meer met dat rotlichaam van mij!

Hoe ik ook mijn best doe om positief te blijven, elke keer gebeurd er wel weer iets waardoor het me niet meer lukt.

Ik ben helemaal klaar met dat rotleven van mij!

Om maar even niet meer te schrijven over al m'n kwalen enzo.

Maar ja, je moet het toch ergens kwijt he?

Waar ik wel eens bang voor ben is, dat als mensen die dit lezen misschien gaan denken dat ik alleen maar met ziektes en kwalen bezig ben.

En daarom wilde ik eigenlijk niet meer schrijven.

Maar aan de andere kant denk ik dat juist zo'n blog een hele goede uitlaatklep kan zijn.

Dus, ik ga het toch maar weer van me af schrijven.

Normaal boeit het me ook niet wat een ander van me denkt.

Maar als je je niet goed voelt ben je veel gevoeliger voor dat soort dingen.

 

Vandaag ben ik weer eens vreselijk moe.

En het is geen gewone vermoeidheid, maar de vermoeidheid die ik voel is alsof je een zware griep te pakken hebt.

Moe, alles doet pijn, geen trek in eten, overgevoelig, en ga zo maar door.

Gelukkig heb ik langzaamaan wel geleerd hoe ik daar het beste mee om kan kan.

Want je kunt wel de hele dag in bed gaan liggen, maar daar veranderd het ook niet van is mijn ervaring.

Dus, dan ga ik gewoon wat klusjes doen, en die indelen in het tempo wat voor mij het beste werkt.

Zo heb ik vanmorgen 2 laden met papier (voor mijn hobby's) helemaal leeggehaald, en gesorteerd.

En als dat dan weer netjes is voel ik me weer trots en weer een stukje positiever.

Ik merk dat dat gewoon heel goed werkt bij mij.

Lichamelijk voel ik me dan nog steeds niet beter natuurlijk, maar geestelijk voel ik me dan wel weer beter.

Waar ik wel eens moeite mee heb is dat mensen zo hard hun best doen om mij op te vrolijken.

En ik weet dat dat heel stom vind, maar soms heb ik het gewoon nodig om die rotgevoelens en frustratie's over mijn beperkingen van me af te brullen.

Zo zit ik nu eenmaal in elkaar.

Even een poosje vreselijk klagen, en mezelf heel erg zielig vinden, en daarna kan ik er weer helemaal tegenaan.

Ja, ik ben nu eenmaal een beetje raar wat dat betreft, maar de mensen die mij al langer kennen weten dat gelukkig wel van mij.

De positiviteit heeft nog altijd de overhand gelukkig.

Dus mensjes, laat mij maar lekker hier af en toe even klagen, daarna kan ik er weer helemaal tegenaan.

Tsja...en nu ben ik eigenlijk helemaal vergeten wat ik nog meer te klagen had.

 

En wel, dat ik toch afstand ga doen van een aantal huisdieren.

Hoe zwaar me dat ook valt, maar het word me lichamelijk echt teveel allemaal.

Op dit moment gaat het dan om 2 van de 4 katten, en het konijn.

Buiten zijn ook nog 6 duiven, maar die zijn van mijn zoon Alex.

Ik ga overleggen wat hij ermee wil,want hij woont hier niet meer en ik moet ze dus voeren.

De honden zijn beide al 10, dus die blijven gewoon.

De andere 2 katten zijn van zoon Eelke, en die wil ik zelf ook niet kwijt.

En dan zijn er nog 2 agapornissen (minipapagaaitjes), en die blijven ook, want daar zit niet heel veel werk aan.

Het is een ontzettend moeilijk besluit omdat mijn dieren mijn kindertjes zijn, maar ik kan niet anders.

Ze gaan wel alleen naar een adres waarvan ik zeker weet dat ze het daar goed hebben, en daar altijd kunnen blijven.

Dat mijn ruggewervels inmiddels weer aardig op hun plek zaten, maar niet dus.

Gistermidag heel even op de bank (2 zits) gelegen, en vandaag weer vreselijke nek en hoofdpijn.

De laatste tijd ging het heel erg goed, maar helaas is dat dus nog steeds niet zo.

In 2009 ben ik heel hard gevallen in de trein.

Ik waarschuwde mijn vriendin voor het afstapje, maar viel dus zelf.

Ik had vreselijke pijn in mijn enkel, en het bleek dus dat mijn enkelbanden waren gescheurd.

Doordat dat heel erg pijnlijk was besteedde ik dus geen aandacht aan mijn rug.

Waarschijnlijk ben ik met mijn rug op de leuning van een bankje geklapt, want er zat een grote rode striem op.

En later bleek dus dat mijn ruggewervels door de klap gewoon los zaten.

Daardoor kreeg ik zodra ik maar een beetje een verkeerde houding aannam vreselijke nek, hoofd, en rugpijn.

Nadat ik naar de fysio ben geweest is het een stuk verbeterd.

Maar ik merk wel dat ik dus altijd rekening met mijn houding zal moeten blijven houden.

Dussssss, tijd om op zoek te gaan naar een 3 zitsbank.  

Ik zeur en klaag misschien een hoop, maar dat is niet het enige wat ik doe.

IK heb ook nog eens een hele brede interesse, en een hoop leuke hobby's.

Ik vind bv psychologie erg interresant, en verder boeit het spirituele mij ook heel erg.

En dan nog eens de hobby's die ik heb: lezen, gedichten schrijven, blogs schrijven, websites maken, sieraden maken, kaarten maken, mijn huisdieren,  en muziek (en dan lekker hard meejubelen) .

En ik zal vast nog wel iets zijn vergeten.

Maar in elk geval zit ik dus niet alleen maar zielig op de bank te piekeren over mijn kwalen.

Want dat denken mensen wel eens van mij.

Ik ben gewoon een beetje ingewikkeld, het ene moment zeur en klaag ik, en vijf minuten later kan ik weer helemaal happy zijn.

Veel mensen begrijpen mij daarom vaak ook niet, en ik denk dat ik mensen ook niet zo goed begrijp soms.

Ik heb soms wel eens het gevoel dat ik van een andere planeet kom ofzo.

Ik heb ook vaak meer met dieren dan met mensen.

Maar goed, ondanks dat vind ik het leven bestwel de moeite waard, en ik hoop nog een heleboel leuke dingen mee te maken.

Maar dat gaat vast wel lukken denk ik.

 

Nog even een paar foto's van mijn hobby's...